اشعار رجزيّه حضرت سيّد الشهداء در روز عاشورا و ذكر فضائل خود در كتاب « كشف الغمّة » از كتاب « الفتوح » وارد است كه چون لشكريان ابن زياد آن حضرت را در پرّه گرفتند و از آب منع كردند و از اصحاب آن حضرت همه را كشتند ، تيرى به سوى طفل صغير آن حضرت آمد و او را بكشت . حضرت او را به خونهايش آلوده كرد ، و با شمشير حفيره‌اى حفر و او را در آن مدفون ساخت ، و سپس در مقابل لشكر ايستاده و حمله مىآورد ، و اين رَجَز را مىخواند : غَدَرَ الْقَوْمُ وَ قِدْمًا رَغِبُوا * عَنْ ثَوَابِ اللَهِ رَبِّ الثَّقَلَيْن 1 قَتَلُوا قِدْماً « 1 » عَلِيًّا وَ ابْنَهُ * حَسَنَ الْخَيْرِ كَرِيمَ الطَّرَفَيْن 2 حَسَدًا مِنْهُمْ وَ قَالُوا أَجْمِعُوا * نُقْبِلِ الآنَ جَمِيعًا بِالْحُسَيْن 3 يَا لَقَوْمٍ لِانَاسٍ رُذَّلٍ * جَمَعُوا الْجَمْعَ لِأَهلِ الْحَرَمَيْن 4 ثُمَّ سَارُوا وَ تَوَاصَوْا كُلُّهُمْ * لِأَجتِيَاحِى ، لِلرِّضَا بِالْمُلْحِدَيْن 5

--> ( 1 ) آيه الله شعرانى در « دمع السُّجوم » ص 187 ، قَتَلوا القَرْمَ ضبط نموده است و آن به معنى سيّد و عظيم است